سحر آمدم به کویت به شکار رفته بودی

 تو که سگ نبرده بودی به چه کار رفته بودی؟

 که زني به تيرم و من غمين 

همه غمم بوداز همين 

که خدا نکرده خطا کني .

   یه روز، یه ساعت یا حتی یه لحظه

           میاد توی زندگیت و میره ولی تاثیر همیگشی میذاره،

                          نقشی که همیشه برات به یادگار میمونه

اما یکی سالها و سالها همراهته، نزدیک نزدیک ولی بدون هیچ اثری، نقشی، جاودانگی

ز من هر آنکه او دور، چو دل به سینه نزدیک      به من هر آنکه نزدیک، از او جدا جدا من

ما آدما فکر میکنیم، دائمی بودنمون کنار هم تاثیرمون رو ابدی میکنه و واسه هم موندگارمون میکنه

اما اسارت هیچوقت، هیچ چیزی رو همیشگی و جاودانه نمیکنه

خوشا بحال اون خوشبحتی های لحظه ای که با یک نگاه به دست اومدند و همیشه تو قلبم موندند. 

اما زمانی که آغاز شد از دست دادن همه چیزی

هر روز برایمان خاطره ای شد

آنگاه شعر سرودیم برای هر آنچیزی که داشتیم

برای سخاوت پروردگار

خدایا من از هر لطفی که در حقم داشتی همه جوره ممنونتم، اما یه آرزوی من انگار هرگز برآورده شدنی نیست که نیست!!!

تو این مسیر وصال و آرامش، غم و شادیهای زیادی تجربه کردم. شبی که از شدت شادی تو پوست خودم نمی گنجیدم، وقتی که کلام پر از مهر و محبتش آرومم کرده بود

اما اون شبهایی رو که اشک چشمانم از غم و غصه خشک نمیشد، اون رو هم خوب به یاد دارم 

خدایا تو میدانی با این بنده ات چه کردی؟ من که نمیخواستم قلبم رو سخت کنم. من که ازت خواهش کردم نگذار احساساتم رو مخفی کنم، نگذار بی تفاوت بشم به خیلی چیزهااا، اما حالا چی؟ تو بگو اون علی با اون احساس پاک و قلب ساده که لا اقل خودش خودشو دوست داشت چی شد؟ منو رها کردی تو این موج نامردمیها که تنها گرگها زنده میمونند و گوسفندان دریده میشوند. چگونه میشه ازم انتظار داشته باشی منم واسه اینکه بازنده نباشم سخت و سخت تر نشم؟

حالا این علی از خودش ناراحته، غم داره، غم

من همون علی رو میخوام، بهم برش گردون خداجونم، من قول میدم هرکاری میگی بکنم، اما تو بگو ، فقط بگو چیکار کنم؟

شاید هم همه این اتفاقات لازم بود تا شخصیت شکننده و فوق العاده حساسم ساخته بشه و شکل بگیره، درسته؟

 اما به چه قیمتی؟

به قیمت اینکه اون عزیز ترینم رو کنارم حس نمیکنم الان؟!!! من میخوام دوباره به دستش بیارم،

من به همه نشون میدم علی همون علی است. همون علی که بازم خودش خودش رو دوست داره و از ذوق خوب بودنش، خودش به خودش کادو میده، خودش خودشو دعوت میکنه به سینما، پارک و ...

آره، درسته

اندکی صبر سحر نزدیک است

دوزخ از تیرگی بخت درون تو بود            گر درون تیره نباشد همه دنیاست بهشت

چه بسیار آرامش خود را در رسیدن به یار ، مدرک تحصیلی، مهاجرت به خارج از کشور و ... تصویر کردیم و آنگاه که رسیدیم، بسان رسیدن به یک سراب هرگز و هرگز راضیمان نکرد.

بیایید باور کنیم هیچ کس پیام آور خوشبختی برای ما نیست.

هیچ چیزی تضمین خوشبختی ما نیست

حتی زندگی در بهترین نقطه دنیا هم حس آرامش را برای ما به ارمغان نمی آورد.

گله نکنیم از این و اون که چرا ترکم گفتند و چرا رفتند. گله نکنیم از سفارت X که چرا بهم ویزا نداد که برم... گله نکنیم از دانشگاه Y که چرا بهم پذیرش نداد. 

بسیارند کسانی که تو همین مملکت گلو بلبل خوشبختند. خوشبختی را در کلام دیگران و تجویزهای اطرافیان جستجو نکنیم.

فرمولاسیون خوشبختی هر انسانی مجزاست و صرف خودشه و به درد هیچ کی دیگه نمیخوره

این داستان ادامه دارد...

یا شور و شوق زندگی بی آرامش

کدوم رو ترجیح میدین؟

من اومدم که مطلبی جدید بنویسم اما انگار خیلی هم نیومده ام!!!

گیجم، در تعیین اهداف زندگی، در سن ۳۲-۳ سالگی. دوستی میگفت به این میگن بحران میانسالی، اما من اصلا نمیدونم اصلا بحرانی در کار هست یا نه.

اما مدتهاست سوالاتی ذهنم رو مشغول کرده.

آنگاه که از گذر زمانه به تنگ می آیم و آرزو میکنم روزگار بهتر میگذشت، فراموش میکنم روزگاری بهتر می گذشت و نفهمیدم . اصلا کی گفته الان بد میگذره؟!! اصلا بد چه جوریه؟ خوب چه جوریه؟

من خوب میدونم تا همین لحظه که دارم مینویسم همیشه شوق زندگی تو وجودم شعله زده، هرگز هم کم رنگ نشده، همیشه صبح با شوق و ذوق پا شدم و روزم رو آغاز کردم.  اما باز هم این اصلا از گیجیم کم نمیکنه.

دوستی میگفت تنهایی اذیتت نمی کنه. گفتم شاید این هم شده مرحله ای از زندگی که بهش عادت کردم. وااااااااااای بعضی عادتها خیلی بدن، خیلی.

تنها هستم ولی من همیشه هیجان زندگیم رو حفظ کرده و میکنم، یعنی همه سعیم رو میکنم که اینجور باشه.

اما همین علی، گاه به این نتیجه میرسه که نچ، تنهایی هم واسه همیشه حال نمیده!!! این یه مدل دیگه گیجی

تو تنهایی هام همیشه کاری و تفریحی واسه لذت بردن هست، فیلم دیدن، موسیقی گوش کردن، ساز زدن، کتاب خوندن، راز و نیاز کردن و ...

از دونه دونه این برنامه ها لذت می برم، اما باز حس میکنم یه چیزی درست نیست. شور و شوق هست و آرامش هست ولی نیست و نیست!!!

انگیزه هم از اون بحث هاست، میگی نه، بذار تعریف کنم.

انگیزه ها واسه شروع یه چیز جدید همیشه فوران میکنه!! خریدن یه چیز، یاد گرفتن یه چیز، رفتن به یه جای خاص، دیدن یه فیلم خاص و ....

اما واسم عجیبه که تا میرسم به اون چیز، انگار همه انگیزه ها ته میکشه و اون مساله به حال خود رها میشه. کتابی که با ذوق و شوق خریداری شده ولی فقط ۲ فصلش خونده شده، فیلمی که گرفتم ولی هنوز فرصت نکردم ببینمش، سازی که با هزار شوق میخرم که بزنم ولی به تدریج فراموش میشه،

جالبه که ما آدما تو روابطمون هم یه جورایی اینجوری شدیم. شروع رابطه انگیزه بی نهایت، بعد از مدتی سرد و سردتر

 مگر اینکه خلافش ثابت بشه که اکثرا نمیشه.

 من تو این مورد نمی دونم اینجوری هستم یا نه، یعنی تا حالا نبودم.  ولی از اینجوری بودن یا شدن همیشه میترسم، واااااااااااااااای  تصورش هم سخته، خیلی فاجعه هستاااااااااااا

فکر نکنیم من طوریم شده هااا  نه خیالتون راحت سالم سالمم، سرم هم به جایی نخورده، البته فکر کنم

همیشه شاد باشید، لطف عالی مستدام

راستی یکی ایمیل منو میخواست: خوب اینم ایمیل: adehghan@gmail.com