حدود دو هفته پیش بود که یکی از دوستای ایرانی من به نام کاوه از من و چند تا دیگه از بچه ها خواست تا بهش کمک کنیم و حیاط خونشو با چمنهای رول فرش کنیم. اطراف چمنهای رول، پشه های خیلی زیادی بود در این حد که تقریبا همه بچه هایی که اونجا بودند از دست این پشه ها در امون نموندند و فردا صبح ، من علی دوست و هم خونه ایم رو دیدم که دست و پاش از نیش پشه ها قرمز شده بود. ولی من رو اصلا پشه نزده بود. چند روز بعد که خونه یکی از بچه ها جمع شده بودیم، بحث رسید به این پشه ها که من گفتم، اصلا پشه ها هیچ وقت منو نمی زنند. تو دلم و بدون اینکه بر زبان بیارم، احساس غروری منو گرفت که دم خودم گرم، کارم درسته که اصلا هیچ چیم نشده.
گذشت و گذشت تا اینکه پریروز تو چند نقطه از بدنم به خصوص انگشتان و مچ دستم احساس خارش شدیدی کردم. شب که اومدم خونه دیدم تقریبا ۳۰-۴۰ تا از این جوشهای قرمز که بسیار هم میخارید رو پوستم بوجود اومده. یه قرص ضد حساسیت داشتم خوردم و دیدم هیچ اثری نداشت. فردای اون روز یعنی دیروز عصر رفتم دکتر. دکتر بلافاصله بعد از معاینه بهم گفت این بیماری scabies یا همون گال هست. که 10 برابر بدتر از نیش پشه هست. یه محلولی بهم داده که باید هر شب به همه جای بدنم بمالم، در ضمن دکتر گفت باید همه لباسها، ملحفه، بالش و خلاصه هر چیزی که مرتب ازش استفاده میکنم رو کاملا با آب گرم بشورم و با حرارت بالا خشک کنم. خلاصه از دیروز تا حالا کم کم دارم بهتر میشم.
اما دیشب داشتم نماز میخوندم که یادم اومد به حرفهای چند روز پیش خودم و احساس غروری که داشتم. گفتم خدایا، خوب بهم نشون دادی. بهم گفتی:
" ای بنده، هیچی نیستی ها، بیخود غرور نگیرتت ها، بخوام حالتو بگیرم و جواب غرورتو بدم، سریعتر از هر چی فکرشو بکنی میگیرم."
یادم اومد وقتی سالمم، همیشه شاکر او باشم و بدونم و باور کنم که اگر او نخواد ما هیچیم و بس. سلامتی که هدیه اوست، جای غرور نداره.
انگار فراموش کرده بودم که تو همین قرآنش بارها و بارها متذکر شده بود اونهایی که خدا رو از یاد بردند و فراموش کردند، دچار عذاب الهی شدند.
یادم اومد پارسال یه مرد میانسالی توی قطار، زلزله بم رو حکمت الهی و متناسب با گناهانی دونست که مردم اون شهر قبل از زلزله میکردند ولی من خیلی باورم نشد و اونو بی ربط دونستم.
حالا نمیگم خدایا این چه عدالتی است که باید تو این همه آدم تو این شهر، فقط من یکی این بیماری رو بگیرم.
الان میگم تو هر تصمیمی بگیریو هر سرنوشتی برام رقم بزنی، نه برای من، بلکه برای هر کسی در این دنیا، عین عدالته. عدالت توزیع برابر خوبی ها و بدیها نیست!!! باور کنیم که تعبیر ما از عدالت با دانش فعلی ما اشتباه است.
والسلام.
