همون گهواره ای که خاطرم نیست همون امنیت حقیقی و راست
همون جايی که شاهزاده قصه همیشه دختر فقیر و می خواست
همون شهری که قد خود من بود
از این دنیا ولي خیلی بزرگتر نه ترس سایه بود نه وحشت باد
نه من گم می شدم نه یه کبوتر

دلم تنگه برای گریه کردن
کجاست مادر کجاست گهواره ی من

هر وقت این ترانه رو میشنوم، یه حس عجیبی بهم دست میده. احساس نیاز به تنها کسی که بی احساس نیازی، بی هیچ چشم داشتی، عاشقانه دوستم می داشته است. همیشه عاشقانه محبتش را نثارم کرده است.

اصلا واقعیت اینه که هیچ کی جز مادر نمیتونه اینجوری محبت کنه. میخوام یه خورده تو وبلاگم با مامانم حرف بزنم

کجایی مادرم، عزیز تر از جانم، که میخواهم خودم رو تو آغوشت رها کنم و از دردام بگم تا آروم بشم.

یادته؟ حتی اون موقع ها که بچه بودم، تنها تو بودی که همیشه حرفامو میشنیدی، همیشه درد دلم رو گوش میکردی

مامان مهربونم یادته؟ یادته ۹ سالم بود و چون حس مدرسه رفتن نداشتم، تو اتاق کنجی خونه قایم شدم. وای که چقدر حرص خوردی و صدام زدی ولی من شیطون اصلا جواب ندادم. اما بعد از یه ساعت که پیدام کردی، باز هم تنها گرمی دستای مهربونتو حس کردم که منو به مدرسه می بردی. یادم نمیره چطور جلو معلمم از من حمایت کردی. مامان مهربونم، دلم خیلی برات تنگه، خیلی

باور کن همین حمایت بیدریغت بود که منو تو درس و مدرسه و دانشگاه موفق کرد.

مامان، پسرت تو این یکی دو سال خیلی در حقت بدی کرده، خیلی

مادرم، من هیچوقت اشکهای تو رو وقتی بخاطر مشکلات من بر گونه هات رها میشد یادم نمیره. مامانم، بهترینم، منو ببخش. من خیلی سعی کردم اما همیشه پر از درد سر بودم، منو ببخش ...