یکی از فرط فشار در کنار خیابان رگش را میزند

اعتماد وجود خارجی ندارد، آدمها از سرکار گذاشتن و پیچوندن هم لذت می برند.

اگر دم از دوستی و انسانیت و مهر و محبت بزنی، مسخره ات میکنند

این است جامعه ای که در آن زندگی میکنیم.

براستی به کجا چنین شتابان؟

اگر در توانم بود
از باغ سرسبز شادمانی
غنچه ای جاودانه می چیدم
و به گلدان شیشه ای قلبت
می سپردم
و اگر دستانم می رسید
از آسمان آبی رنگ آرامش
پرنده ای فناناپذیر می گرفتم
و در قفس کاغذی ذهنت
رها می ساختم
و اگر گذارمان می افتاد
از ساحل گرم محبت
صدفی کهن بر می داشتم
و با رشته ای از سوگند
به گردنت می آویختم
و اگر آزادی
واژه ای بیش نبود
هرگز نمی گذاشتیم
که از سر زبانمان
به بیرون لغزد    "بامداد"

از عشق سخن های فراوانی به میان آمده و هزاران کتاب و شعر و ... به جا مونده. مدتی است کتاب درباره عشق ترجمه دکتر سید مهدی ثریا را میخونم که بالاخره دیشب تونستم تموم کنم. در انتهای کتاب، دکتر ثریا مثنوی فوق العاده زیبا و پر معنایی رو آورده که میشه گفت چکیده محتویات کتابه و به شکل زیبایی عشق رو توصیف میکنه. مثنوی بلندی است که من تو اینترنت نصفه دومش رو که عمق معانی در اون هست رو پبدا کردم. اگه فرصت کردم، بعدا نصفه اولش رو تایپ میکنم و آپلود میکنم. در ضمن اینجا لازم میدونم از علی که با معرفی این کتاب و امانت دادن به من، خیلی بهم کمک کرد تا درک بهتری از این مفهوم عشق پیدا کنم.

امیدوارم شما هم از خوندن این شعر زیبا نکات لازم رو برداشت کنید:

عشق کارش هست با هم آوری 

پرورش دادن یکی آن دیگری

عاشقان گل ، همه گل پرورند 

زحمت گلپروری بر جان خرند

هر که را عشق کبوتر در سر است 

نیک بنگر اون کبوتر پرور است 

عاشقان راستین مادر وشند 

مادران در عشق کودک بی غشند 

پرورش دادن نشان عاشقی است 

خواستن بی پروریدن فاسقی است 

پرورش اما نه مالک بودن است 

عشق با تملیک مهلک بودن است 

ده به معشوقت فضای رشد و زیست

یاری اش کن تا بداند خود که کیست

راه بگزیند شکوفایی کند

خویشتن جوید به خود آیی کند 

عشق آن باشد که شادانت کند 

شور و شوق اندر دل و جانت کند 

عشق پرواز است از خود سوی غیر

عشق پویایی و جویایی و سیر

عشق خود گستردن خودهای ماست

عشق از با خود نشستن ها جداست

عشق جراتمندی و حیدردلی است

نی نشست و خورد و خواب و کاهلی است 

عاشقی شور است و خودجوشی و شوق

هیچ عاشق دیده ای بی حال و ذوق ؟ 

عاشقی اما پر است از سوز و آه

گریه های عاشقان بر این گواه

چون هر آنچه دوست داری رفتنی است

داغ حسرت بر دلت زان ماندنی است

عشق او بگزین که خود عشق آفرید

این جهان با عشق از او آمد پدید

عاشق او شو که عشق کامل است

عشق را در عشقبازان عامل است 

پرورش از جمله اوصاف اوست 

رب اگر می نامی اش نامی نکواست 

گر تو عشق او گزینی این جهان

جمله معشوق تو باشد بی گمان

تا تو هستی در جهان هر گوشه ای 

هست بهر عشقبازی توشه ای 

هر که عاشق گشت بر کل وجود

بر گل و گِل هر دو می آرد سجود 

شادیت گر از گل و خار و خس است

خوش به حالت چون تو کی شادان کس است

چون به جوش آید دلت زین عشق پاک

می خروشی پایکوبان سینه چاک

شادی این عشق رقصانت کند

شور و شوق اندر دل و جانت کند

آه اگر خورشید عشق افسرده شد

آدمی دلمرده تر از مرده شد

آه اگر در دل نگیرد آتشش

وای اگر بر جان نباشد تابشش

ای خدا از عشق رقصان کن مرا

گر نرقصیدم تو درمان کن مرا

تو را می‌بینم و میلم، زیادت می‌شود هر دم

به سامانم نمی‌پرسی، نمی‌دانم چه سر داری

به درمانم نمی‌کوشی، نمی‌دانی مگر دردم

نه راهست این که بگذاری مرا در خاک و بگریزی

گذاری آر و بازم پرس تا خاک رهت گردم

ندارم دستت از دامن، بجز در خاک و آن دم هم

که بر خاکم روان گردی، به گرد دامنت گردم

فرو رفت از غم عشقت دمم، دم می‌دهی تا کی

دمار از من برآوردی، نمی‌گویی برآوردم

شبی دل را به تاریکی ز زلفت باز می‌جستم

رخت می‌دیدم و جامی هلالی باز می‌خوردم  

کشیدم در برت ناگاه و شد در تاب گیسویت

نهادم بر لبت لب را و جان و دل فدا کردم  

تو خوش می‌باش با حافظ، برو گو خصم جان می‌ده

چو گرمی از تو می‌بینم، چه باک از خصم دم‌سردم 

لینک آواز

عاقلان نقطهء پرگار وجودند ولی                 عشق داند که در اين دايره سرگردانند

جلوه گاه رخ او ديدهء من تنها نيست           ماه و خورشيد همين آيينه می گردانند

عهد ما با لب شيرين دهنان بست خدا        ما همه بنده و اين قوم خداوندانند

مفلسانيم و هوای می و مطرب داريم           آه اگر خرقهء پشمين یه گرو نستانند

وصل خورشيد به شب پره اعمی نرسد        که در آن آينه صاحب نظران حيرانند

لاف عشق و گله از يار زهی لاف دروغ         عشق بازان چنين مستحق هجرانند

مگرم چشم سياه تو بياموزد کار                 ورنه مستوری و مستی همه کس نتوانند

گر بنزهتگه ارواح برند بوی تو باد                 عقل و جان گوهر هستی به نثار افشانند

زاهد ار رندی حافظ نکند فهم چه شد          ديو بگريزد از آن قوم که قرآن خوانند

گر شوند آگه از انديشهء ما مغبچگان          بعد از اين خرقهء صوفی به گرو نستانند

لینک آواز عشق داند استاد شجریان

اما میخواهم

میخواهم خودم را رها کنم در آغوش گرمت، که آنرا هرگز از بنده ات دریغ نکرده ای

وای بر من که به امید رسیدن به دامان بنده ات، خداوندگاریت را فراموش کردیم. 

از بندگانت بت ساختم، و تو همواره نشان داده ای که بت شکنی. آنچنان بت عشقم را شکستی تا بدانم و باور کنم تنها یک حقیقت، تنها و تنها تو شایسته پرستشی.

آره خوب بهم نشون دادی که هیچ کس را در ذهنم خدا نکنم، هیچ کس را آنقدر دوست نداشته باشم که جای تو رو در ذهنم بگیرد. 

آن شبهایی که سر مست از همصحبتی با بنده زمینی ات، فراموشت کردم، بزرگترین جفا در حق خودم بود. 

خدایا بزرگترین اشتباهات زندگیم، حول و حوش همین مساله می چرخد و این همان کفر است. نیاز به محبت کردن و محبت دیدن ، مرا به آدمیانی دلخوش کرد که خود آنها فقط و فقط به حول و اراده تو بودند و آنگاه که اراده ات بر رفتنشان استوار گشت، در چشم به هم زدنی ترکم گفتند.

خوب بهم نشون دادی که تنها و تنها تو، خدایا ببخشم که تنها چشم به بخشش تو دارم

خدایا میخواهم خود را در آغوش سرنوشتی که تو برایم رقم میزنی رها کنم. اکنون من شادی دلم و خوشبختی ام را از هیچ کس جز تو نمیخواهم. اصلا میدونی چیه؟ میخوام تسلیم امرت باشم و از تو بخوام وبس. 

مگه خودت نگفتی ادعونی استجب لکم. من هم خوشبختیم رو از تو میخوام. میخوام لحظه به لحظه بیشتر دوستت داشته باشم.

پس خدای من، ای بهترین و مهربانترینم، "رهـــــــــــــــــــــایم کن از این حس تنهایی"