بار دوم دیگر خبری از جنس اصل نیست

شوق تصرف جای عشق به انسان را میگیرد،

خودنمایی جای عشق به وطن را

ریا جای عشق به خدا را

در عشق حرفه ای شدن ممکن نیست، مگر آنکه به بدترین ریاکار تن پرست بی اندیشه تبدیل شده باشی!!

...

عشق زمانی به خاطرات مجرد تبدیل نمیشود، که عشق باقی مانده باشد

....

نگذاریم که عشق در حد خاطره ، حقیر و مصرفی شود

ترک عشق کنیم بهتر از آنست که عشق را به یک مشت یاد بی رنگ و بو تبدیل کنیم.

یادهایی بی صدا که صدا را در ذهن فرسوده خویش و نه در روح به آن می افزاییم، تا ریاکارانه باور کنیم که هنوز فریادهای دوست داشتن را می شنویم.

....

یک بار باید عاشق دیگری شد، اما نباید یکبار زندگی کرد.

...

مگذار که عشق به عادت دوست داشتن نبدیل شود!

مگذار که حتی آب دادن گلهای باغچه، به عادت آب دادن گلهای باغچه تبدیل شود

عشق عادت به دوست داشتن، به سخت دوست داشتن دیگری نیست

پیوسته نو کردن خواستنی است که خود پیوسته خواهان نو شدن است و دیگرگون شدن

تازگی ذات عشق است و طراوت بافت عشق،

چگونه میشود تازگی و طراوت را از عشق گرفت و عشق همچنان عشق بماند؟

...

برگرفته از کتاب عاشقانه آرام نوشته نادر ابراهیمی

یک ورزشکار حرفه ای، در یک تیم حرفه ای

یک فوتبالیست حرفه ای با درآمدی فوق العاده

دروازه بان تیم هانور آلمان ( اسم تیم منو به یاد فیلم خیابان هانور میندازه)

32 ساله، با همسری به نام ترسا ازدواج میکنه و یک دختر هم داره و در یک مزرعه زیبا زندگی میکنن

نگاه دیگران: وای چه مرد خوشبختی، چه زندگی خوبی، چه وضع مادی توپی دارهههههه

جمع بتدی: خوشبخت

اپیزود دوم:

دختر کوچیکش به نام لارا، در آگوست 2006 به علت حمله قلبی میمیره.

در نوامبر 2009 هم در اثر برخورد با یک قطار در نزدیکی خونه اش، میمیره

مدیر برنامه هاش بلافاصله پس از شنیدن این خبر اعلام میکنه که این یک خودکشی بوده

نگاه دیگران:  وای بدبخت، چه سرانجام شومی

جمع بندی: بدبخت

الان خوب میدونم، خوشبختی اون چیزی نیست که به ظاهر دیده میشه. به جای چشم دوختن به خوشبختی دیگران و حسرت خوردن، بیاید زندگی کنیم

اینک نامه نوزدهم از کتاب چهل نامه کوتاه به همسرم نوشته نادر ابراهیمی

"بانوی بزرگوار من!

اینجا شده پائیز ، آنجا را نمیدانم...

اینجا فقط رنگ است ، آنجا را نمیدانم...

اینجا دلی تنگ است ، آنجا را نمیدانم.

وقتي كه بچه بودم هر شب دعا ميكردم كه خدا يك دوچرخه به من بدهد. بعد فهميدم كه اينطوري فايده ندارد. پس يك دوچرخه دزديدم و دعا كردم كه خدا مرا ببخش 

هی با خود فکر می کنم ، چگونه است که ما ، در این سر دنیا ، عرق می ریزیم و وضع مان این است و آنها ، در آن سر دنیا ، عرق می خورند و وضع شان آن است! ... نمی دانم ، مشکل در نوع عرق است یا در نوع ریختن و خوردن 

امروز میخوام چند جمله معروف رو یادآوری کنم تا راجع بهشون با هم حرف بزنیم:

"اگر نتوانیم عاشق کسی باشیم که او را میبینیم، چگونه میتوانیم عاشق خدایی باشیم که او را نمی بینیم؟"  

     مادر ترسا

"هرگز چهار چیز را در طول زندگیتان نشکنید: اعتماد، رابطه، تعهد و قلب هیچ انسانی را. زیرا آنها تنها چیزهایی هستند که شکستنشان بدون هیچ صدایی است ولی با یک دنیا درد."                          چارلز دیکنز

"اگر کسی بگوید هیچگاه در زندگیش شکست نخورده است، مطمئنا او هیچگونه برای بدست آوردن چیز جدیدی در زندگیش تلاش نکرده است."                                                                          آلبرت انیشتن

"وقتی احساس کردید در مسیری گام بر میدارید که هیچ مشکل و مانعی سر راهتان نیست تا از آن عبور کنید، مطمئن باشید راه را اشتباه انتخاب کرده اید"                                                          سوامی ویویکاناندا

و بالاخره: 

"من نمیگویم هزار بار شکست خوردم، بلکه میگویم هزار راه جدید کشف کردم که میتواند به شکست ختم شود."                                                                                                         توماس ادیسون

فکر کنید تا راجع بهشون با هم حرف بزنیم

با تشکر از همراهی شما

به ترانه های امروزی نگاهی میکنم.

"نمک رو زخم من نباش، من زخمی غرورتم    از زخم من قصه نگو   قصه من تکراریه"

"برای قلب عاشقم   لاف صداقت رو مزن"

"میخوام ازت جدا بشم  یه ذره تنها بمونی"

یادمو غزلی از حافظ می افتم، توی آلبوم عشق داند استاد شجریان:

"لاف عشق و گله از یار     زهی لاف دروغ          عشق بازانی چنین     مستحق هجرانند"

باور کنیم که عشق هامون قلابی شده، عشق پلاستیکی، چقدر کم هستند عشقهای واقعی

عشقی که توش گله ای نباشه، نق نباشه، بی وفایی نباشه و بی توجهی نباشه.

خوبین ایشاله؟

عجب بحث جالبی شد تو پست قبلی، از قله به تپه خاکی رسیدین.

جالب بود. اما از این شوخیها که بگذریم بهتره اون چیزی که میدونم درسته رو ادامه بدم، البته با اجازه از دوستان گلم بخصوص "یکی" و علی

اولا در پاسخ به سوالات و نظراتتون، میخواستم بگم، قله خوشبختی اونقدر ارزشمند و زیباست که قرار نیست به راحتی کسی بهش صعود کنه. پس اگه نتونستین، صورت مسئله رو پاک نکنیم که اصلا قله ای نیست و از این حرفا.

اما بحث شیرین فتح قله. به نظر من همه کسانی که تو این مسیر می افتند تا طرف مقابلشون رو بشناسند، انگار توی حل مسئله پیدا کردن Global Maximum هستند. اما تکنیک آدمها با هم متفاوته. اکثریت قریب به یقین آدمها سعی میکنند مسئله رو با تکنیکهای جستجوی محلی حل کنند. اونها با داشتن شواهد مسیری رو که حس میکنند بیشتر به قله شبیه هست رو انتخاب می کنند. در واقع در لحظه تصمیماتی رو میگیرن و یا فرض را بر مبنای شناخت نسبی  و نه کامل از طرف مقابل گذاشته حرکت میکنند. اما درست تو لحظه ای که انتظار دارن به قله رسیده باشند، تازه میبینند رسیدن به Local Maximum. و جالب اینجاست که این قله های محلی به بن بست بسیار شبیه هست. چون از تمام راههای و شرایط جانبی بهتره، اما تازه میبینین که خوشبخت نیستین. احساس میکنین به بن بست خوردین و در اکثر مواقع راه برگشتی هم در کار نیست.

به نظر من هر وقت در مسیر پیچیده ای مصرانه و با تلاش زیاد و به اصطلاح گیر دادیم، در اکثر مواقع باختیم.

آدمهای خاصی هستن که روشهای Global رو هم به این جستجوی محلی اضافه میکنند. اونها در رسیدن به تپه های سر راه قله، اونقدر از فتح تپه سرمست نمیشن که قله رو یادشون بره، بلکه خیلی وقتها از کنار تپه میگذرن و فقط قله رو در نظر میارن. اینجوری میشه موفق شد.

کسی نیست که توی زندگیش با چالش(چاله) مواجه نشده باشه، از کنارش نگذشته باشه و خوشبخت شده باشه.

زندگی همیشه درگیری با همه مشکلات و حل همه اونها نیست. ماها هیچکدوم اونقدر توانا نیستیم که فکر کنیم هر مشکلی رو میتونیم حل کنیم. بلکه بعضی وقتها هنر در عبور با کمترین خطر از کنار مشکلاته.

فراموش نکنیم، هر قله ای به شرطی که توسط ما قابل فتح باشه، حتما ارزش هر گونه تلاشی جهت صعود رو داره

فعلا این بحث تا همینجا، اگه علاقه مند بودین، بحث رو ادامه میدم

امروز میخوام درک خودم رو از مسیر رسیدن به خوشبختی واستون باز کنم.

تصور کنید تصمیم میگیرید به یه قله بلند صعود کنید. قله کوهی که صعود به اون سخته و کار هر کسی نیست. و اون طرف قله یک بهشت به تمام معنی است. دشتی سر سبز، با طراوت. جایی که میتونید خوشبختی رو کاملا لمس کتید.

حال در صعود به قله سه حالت وجود داره. یکی اینکه به سلامتی صعود میکنید. دوم اینکه نمیتونید صعود کنید ولی با انگیزه کافی تصمیم میگیرید قله دیگری رو برای صعود انتخاب کنید. و حالت سوم اینکه نه تنها صعود نمی کنید بلکه توان و حوصله صعود به قله دیگری رو هم از دست میدید.

آدمها واسه اینکه به خوشبختی برسن، باید یکی از قله ها را فتح کنند و تا فتح نکنند رنگ خوشبختی رو هم نمی بینند. ممکنه کوهنورد مجرب و خوبی بشن، اما خوشبخت نه.

انسانها با ازدواج، قله ای رو جهت صعود انتخاب میکنند. اولا اگه قله رو اشتباه انتخاب کرده باشند، یا اینکه مجهز و با تفکر و برنامه ریزی به فتح قله برن، به احتمال بسیار زیاد شکست میخورند.

حالا به فرض آنکه انتخابشون درست هم باشه، باز مسئله اصلا ساده نیست. مسیری سخت به نام شناخت، همسویی و سازگاری. سازگاری نه سازش. گذشت نه فراموش کردن خود. مسیری که با صبر و حوصله زیاد و تلاش جهت درک طرف مقابل.

شناخت همیشه پر از درده. همیشه سخته. اما راه میانبری هم جهت صعود به قله وجود نداره. اینجا مرد ره میخواهد. فردی که تحمل سختی رو نداره مثل کوهنوردی است که پیش بینی نمیکنه کوه سخته و مجهز و با برنامه به فتح کوه نرفته.

حالا اون سه دسته  که اول اشاره کردم  کاملا معلومه. در حالت اول یه زوج خوشبخت داریم. اما حالت دوم ، دو نفر که بعد از تلاشی نافرجام جدا میشن تا راهشون و خوشبختیشون رو در جایی دیگه جستجو کنند. و دست آخر حالت سوم تقریبا معادل separated هست. یعنی دو نفر که به ظاهر زوج هستند، اما خوشبختی در کار نیست. نا امید و به جبر زمانه و شرایطی از قبیل بچه و تابوی طلاق ترجیح دادند، بی هیچ رنگ و بویی از خوشبختی صرفا با هم باشند.

البته یه چیز همیشه مهمه، اون هم اینه که آدم وقتی در فتح یه قله انرژی زیادی صرف میکنه ولی نا موفق میشه، زمان زیادی واسه ریکاوری نیاز داره و به این راحتی نمیتونه به قله ای دیگه فکر کنه . نکته دیگه این که این صعود به تنهایی امکان پذیر نیست. و جالبتر اون که اگه یکی دست از تلاش برداره دومی هم سقوط میکنه. یعنی یا هر دو صعود میکنن یا هر دو سقوط. انگار به هم بسته شده اند.

این بحث تا اینجا باشه، ادامه بحث در مورد جزئیات صعود رو تو پستهای بعدی میارم.

روبرويم نشسته بود و فقط فاصله، هُرمي از نفس ها بود
روبرويم نشسته بود و واي... چشم هايش چقدر زيبا بود
رسته از واژه هاي کم مقدار چشم هايش تمام معنا بود
روبرويم نشسته بود و دلم سوخت درمحشري آه برپا بود
شعله مي زد دل رميده و عقل عاجز از حل آن معما بود
و زمان ، در تلاقي دو نگاه از ازل تا ابد تماشا بود
پيدا بود « تمام » در نگاهش چگونه بايد گفت؟ آه تمام
موج مي زد در آن نگاه، غزل پلك ها ساحل دو دريا بود
روبرويش ، تمام هستي من همه جان من تمنا بود
کاش مي شد تمام ثانيه ها در همان لحظه در همان جا بود
روبرويم نشسته بود و « من » به درازاي لحظه اي  « ما » بود

شعری از مجید اقبال

مدتها بود مطلبی ننوشته بودم، اما امروز برگشتم با کلی مطلب جالب و خوندنی

چند وقت پیش بطور اتفاقی به آلبومی از  دسپینا وندی برخوردم. با گوش کردن به این آلبوم احساس خوبی پیدا کردم و تونستم سریغ باهاش ارتباط برقرار کنم.

این شد که سعی کردم از این خواننده بیشتر بدونم. این پست خلاصه ای از بیوگرافی این خواننده هست.

دسپینا در سال 1969 در اشتوتگارت آلمان متولد شد، اما والدینش یونانی بودند و در 6 سالگی به یونان بازگشتند، به همین دلیل بر خلاف کلیه اعضا خانوادش دسپینا آلمانی یاد نگرفت. دسپینا یک خواهر و یک برادر بزرگتر از خودش دارد. مثل خیلی از دخترانی که در خانواده های متوسط یا پایینتر از متوسط زندگی میکردند، اوج آرزوهای او خوانندگی یا بازیگری بود، اما او خوب میدانست بایستی پیش زمینه قوی داشته باشد تا بتواند به آرزوهایش برسد. لذا به تحصیل در رشته های روانشناسی، فلسفه در دانشگاه تسالونیکی پرداخت.

جالبه بدونید، در ابتدای خوانندگی بود که دسپینا نام خانوادگی خود را از مالیا به وندی تغییر داد تا گذشته خود را به گونه ای مخفی کند.

دسپینا با دمیس نیکولایدیس بازیکن معروف تیم ملی فوتبال یونان و باشگاه آاک یونان ازدواج کرد. که حاصل این ازدواج دو فرزند به نامهای ملینا و جیورجس بود که فرزند دومش در سال 2007 متولد شد.

فیلمی مستند در مورد ثروتمند ترین افراد در اروپا از شبکه دیسکاوری در سال 2003 پخش شد که دارایی این زوج را بالغ بر 10 میلیون یورو اعلام کرد.

قبل از اینکه به فعالیتهای هنری او بپردازم در مورد یه اتفاق جالب تو زندگی دسپینا واستون میگم.

در سال 2008 از یه حادثه رانندگی بسیار وحشتناک که در اثر سر خوردن ماشینش در خیابونی که بر اثر نشت روغن از یه کامیون لغزنده شده بود، به شکلی بسیار عجیب جون سالم به در برد. همه کسانی که اون ماشین را بعد از این سانحه دیده بودند، از این اتفاق به عنوان یه معجزه یاد کردند که تنها یک خراش بر صورت دسپینا بوجود اورده بود.

اما بعدا دسپینا جایی گفت که ترجیح میداده مرده باشد تا اینکه معلول میشد. این حرف او به مزاق خیلی ها خوش نیومد.

حالا برسیم به فعالیتهای هنری و خوانندگی دسپینا.

اولین آلبوم او در سال 1994 به نام "به من لبخند بزن" منتشر شد. این آلبوم رو همه با تک آهنگی به نام To Adieksodo که به شکل همخوانی با جیانیس پاریوس اجرا شد میشناسند.

آلبوم بعدی او به نام "تو همانی که من منتظرت هستم" در سال 1996 منتشر شد. ولی این دو آلبوم محبوبیتی برای او به همراه نیاورد.

آغاز محبوبیت و شهرت دسپینا را میشه از آشنایی او با فوبیاس ترانه سرای معروف در سال 1997 دونست.

فوبیاس ترانه سرای کلیه ترانه های آلبوم بعدی دسپینا به نام ده فرمان بود. این همکاری سکوی پرشی برای دسپینا شد. این همکاری تا جایی ادامه یافت که دهمین سال همکاری خود را هم با انتشار آلبوم "10 سال  با یکدیگر" جشن گرفتند.

آلبومی از دسپینا وندی

این مطلب ادامه دارد.

هوا را از من بگیر

اما خنده ات را نه

گل سرخ را از من مگیر

سوسنی را که می کاری

و آبی را که به ناگاه از شادی تو سریز می کند

موج ناگهانی از نقره که در تو می زاید

 از پس نبردی سخت باز می گردم

با چشمانی خسته که دنیا را دیده است

بی هیچ دگر گونی

اما خنده ات که رها می شود

و پرواز کنان در آسمان مرا می جوید

تمامی درهای زندگی را به رویم می گشاید

 عشق من

خنده تو در تاریک ترین لحظه ها می شکفد

و اگر دیدی به ناگاه

خون من در سنگفرش خیابان جاری است

بخند

زیرا خنده تو برای دستان من

شمشیری است آخته

خنده تو در پاییز

در کناره دریا

موج کف آلود را باید برفرازد

و در بهاران عشق

من خنده ات را می خواهم

چون گلی که در انتظارش بودم

گل آبی

گل سرخ کشورم که مرا می خواند

بخند بر شب

بر روز

بر ماه

بخند بر پیچ آپیچ خیابان های جزیره

بر این پسر بچه کمرو که دوستت دارد

اما

آن گاه که چشم می گشایم و می بندم

آن گاه که پاهایم می روند و باز می گردند

نان را

هوا را

روشنی را

بهار را

از من بگیر

اما خنده ات را هرگز

تا چشم از دنیا ببندم!

        و آنانکه در راه رسیدنش سرگردانند، پر از هیاهو، بی قراری و نا آرامی

واااااااااااااااای چه سخت است عبور از باریکه راه هیاهو به آرامش

        اگر تو دستم را نگیری

                    اگر همراهیم نکنی

                                         اگر دلم به بودنت گرم نباشد

نه نمیتوانم

نمیتوانم از این باریکه راه عبور کنم

خوب اینم یه مدلشه، نگاه کنین:

بدینوسیله از کلیه دوستان و کسانی که به مهارتهای ذیل آشنایی داشته و علاقه مند به همکاری میباشند، دعوت به همکاری میشود.

1. علاقه مند به طراحی فضاهای داخلی و دکوراسیون

2. آشنایی به برنامه نویسی وب، cms ها و پرتالهای معروف

3. مسلط به برنامه نویسی C# Windows Application

کسانی که به هرکدام از موارد زیر و یا همه موارد آشنایی کافی دارند، لطفا به من اطلاع بدین.

در ضمن شرایط کاری خیلی ساده هست:

پروژه ای و outsource کار میکنیم. یعنی من کار رو میدم و شما میبرین تو خونه انجام میدین، بعد تو فازهای مختلف خروجیها رو تحویل میدین

در ضمن فرد مورد نظر بایستی ساکن تهران باشه.

کسانی که مایلند در اسرع وقت به من ایمیل بزنین: adehghan@gmail.com 

سحر آمدم به کویت به شکار رفته بودی

 تو که سگ نبرده بودی به چه کار رفته بودی؟

 که زني به تيرم و من غمين 

همه غمم بوداز همين 

که خدا نکرده خطا کني .

   یه روز، یه ساعت یا حتی یه لحظه

           میاد توی زندگیت و میره ولی تاثیر همیگشی میذاره،

                          نقشی که همیشه برات به یادگار میمونه

اما یکی سالها و سالها همراهته، نزدیک نزدیک ولی بدون هیچ اثری، نقشی، جاودانگی

ز من هر آنکه او دور، چو دل به سینه نزدیک      به من هر آنکه نزدیک، از او جدا جدا من

ما آدما فکر میکنیم، دائمی بودنمون کنار هم تاثیرمون رو ابدی میکنه و واسه هم موندگارمون میکنه

اما اسارت هیچوقت، هیچ چیزی رو همیشگی و جاودانه نمیکنه

خوشا بحال اون خوشبحتی های لحظه ای که با یک نگاه به دست اومدند و همیشه تو قلبم موندند. 

اما زمانی که آغاز شد از دست دادن همه چیزی

هر روز برایمان خاطره ای شد

آنگاه شعر سرودیم برای هر آنچیزی که داشتیم

برای سخاوت پروردگار

خدایا من از هر لطفی که در حقم داشتی همه جوره ممنونتم، اما یه آرزوی من انگار هرگز برآورده شدنی نیست که نیست!!!

تو این مسیر وصال و آرامش، غم و شادیهای زیادی تجربه کردم. شبی که از شدت شادی تو پوست خودم نمی گنجیدم، وقتی که کلام پر از مهر و محبتش آرومم کرده بود

اما اون شبهایی رو که اشک چشمانم از غم و غصه خشک نمیشد، اون رو هم خوب به یاد دارم 

خدایا تو میدانی با این بنده ات چه کردی؟ من که نمیخواستم قلبم رو سخت کنم. من که ازت خواهش کردم نگذار احساساتم رو مخفی کنم، نگذار بی تفاوت بشم به خیلی چیزهااا، اما حالا چی؟ تو بگو اون علی با اون احساس پاک و قلب ساده که لا اقل خودش خودشو دوست داشت چی شد؟ منو رها کردی تو این موج نامردمیها که تنها گرگها زنده میمونند و گوسفندان دریده میشوند. چگونه میشه ازم انتظار داشته باشی منم واسه اینکه بازنده نباشم سخت و سخت تر نشم؟

حالا این علی از خودش ناراحته، غم داره، غم

من همون علی رو میخوام، بهم برش گردون خداجونم، من قول میدم هرکاری میگی بکنم، اما تو بگو ، فقط بگو چیکار کنم؟

شاید هم همه این اتفاقات لازم بود تا شخصیت شکننده و فوق العاده حساسم ساخته بشه و شکل بگیره، درسته؟

 اما به چه قیمتی؟

به قیمت اینکه اون عزیز ترینم رو کنارم حس نمیکنم الان؟!!! من میخوام دوباره به دستش بیارم،

من به همه نشون میدم علی همون علی است. همون علی که بازم خودش خودش رو دوست داره و از ذوق خوب بودنش، خودش به خودش کادو میده، خودش خودشو دعوت میکنه به سینما، پارک و ...

آره، درسته

اندکی صبر سحر نزدیک است

دوزخ از تیرگی بخت درون تو بود            گر درون تیره نباشد همه دنیاست بهشت

چه بسیار آرامش خود را در رسیدن به یار ، مدرک تحصیلی، مهاجرت به خارج از کشور و ... تصویر کردیم و آنگاه که رسیدیم، بسان رسیدن به یک سراب هرگز و هرگز راضیمان نکرد.

بیایید باور کنیم هیچ کس پیام آور خوشبختی برای ما نیست.

هیچ چیزی تضمین خوشبختی ما نیست

حتی زندگی در بهترین نقطه دنیا هم حس آرامش را برای ما به ارمغان نمی آورد.

گله نکنیم از این و اون که چرا ترکم گفتند و چرا رفتند. گله نکنیم از سفارت X که چرا بهم ویزا نداد که برم... گله نکنیم از دانشگاه Y که چرا بهم پذیرش نداد. 

بسیارند کسانی که تو همین مملکت گلو بلبل خوشبختند. خوشبختی را در کلام دیگران و تجویزهای اطرافیان جستجو نکنیم.

فرمولاسیون خوشبختی هر انسانی مجزاست و صرف خودشه و به درد هیچ کی دیگه نمیخوره

این داستان ادامه دارد...

یا شور و شوق زندگی بی آرامش

کدوم رو ترجیح میدین؟

من اومدم که مطلبی جدید بنویسم اما انگار خیلی هم نیومده ام!!!

گیجم، در تعیین اهداف زندگی، در سن ۳۲-۳ سالگی. دوستی میگفت به این میگن بحران میانسالی، اما من اصلا نمیدونم اصلا بحرانی در کار هست یا نه.

اما مدتهاست سوالاتی ذهنم رو مشغول کرده.

آنگاه که از گذر زمانه به تنگ می آیم و آرزو میکنم روزگار بهتر میگذشت، فراموش میکنم روزگاری بهتر می گذشت و نفهمیدم . اصلا کی گفته الان بد میگذره؟!! اصلا بد چه جوریه؟ خوب چه جوریه؟

من خوب میدونم تا همین لحظه که دارم مینویسم همیشه شوق زندگی تو وجودم شعله زده، هرگز هم کم رنگ نشده، همیشه صبح با شوق و ذوق پا شدم و روزم رو آغاز کردم.  اما باز هم این اصلا از گیجیم کم نمیکنه.

دوستی میگفت تنهایی اذیتت نمی کنه. گفتم شاید این هم شده مرحله ای از زندگی که بهش عادت کردم. وااااااااااای بعضی عادتها خیلی بدن، خیلی.

تنها هستم ولی من همیشه هیجان زندگیم رو حفظ کرده و میکنم، یعنی همه سعیم رو میکنم که اینجور باشه.

اما همین علی، گاه به این نتیجه میرسه که نچ، تنهایی هم واسه همیشه حال نمیده!!! این یه مدل دیگه گیجی

تو تنهایی هام همیشه کاری و تفریحی واسه لذت بردن هست، فیلم دیدن، موسیقی گوش کردن، ساز زدن، کتاب خوندن، راز و نیاز کردن و ...

از دونه دونه این برنامه ها لذت می برم، اما باز حس میکنم یه چیزی درست نیست. شور و شوق هست و آرامش هست ولی نیست و نیست!!!

انگیزه هم از اون بحث هاست، میگی نه، بذار تعریف کنم.

انگیزه ها واسه شروع یه چیز جدید همیشه فوران میکنه!! خریدن یه چیز، یاد گرفتن یه چیز، رفتن به یه جای خاص، دیدن یه فیلم خاص و ....

اما واسم عجیبه که تا میرسم به اون چیز، انگار همه انگیزه ها ته میکشه و اون مساله به حال خود رها میشه. کتابی که با ذوق و شوق خریداری شده ولی فقط ۲ فصلش خونده شده، فیلمی که گرفتم ولی هنوز فرصت نکردم ببینمش، سازی که با هزار شوق میخرم که بزنم ولی به تدریج فراموش میشه،

جالبه که ما آدما تو روابطمون هم یه جورایی اینجوری شدیم. شروع رابطه انگیزه بی نهایت، بعد از مدتی سرد و سردتر

 مگر اینکه خلافش ثابت بشه که اکثرا نمیشه.

 من تو این مورد نمی دونم اینجوری هستم یا نه، یعنی تا حالا نبودم.  ولی از اینجوری بودن یا شدن همیشه میترسم، واااااااااااااااای  تصورش هم سخته، خیلی فاجعه هستاااااااااااا

فکر نکنیم من طوریم شده هااا  نه خیالتون راحت سالم سالمم، سرم هم به جایی نخورده، البته فکر کنم

همیشه شاد باشید، لطف عالی مستدام

راستی یکی ایمیل منو میخواست: خوب اینم ایمیل: adehghan@gmail.com

میدونم همه شما بارها و بارها شمال ایران رفته اید، اما الان میخوام منطقه ای رو معرفی کنم که کمتر رفتید. آخه میدونید اکثر کسانی که شمال میرن سعی میکنن در کمترین زمان ممکن فقط به مقصد برسند. حالا مقصد میتونه مشهد باشه، آستارا و اردبیل باشه و یا خیلی جاهاب دیگه. این باعث میشه طول جاده اصلی مسیر شما رو طی کنیم. مسیری که شهرهای اصلی را شامل میشه، از یه سر به قائمشهر، آمل، بابل، چالوس، رودبار، منجیل و چندین شهر اصلی دیگه در طول جاده ختم میشه.

اما کافیه کمی از این مسیر اصلی دور بشین. برین تو عمق جنگلهای سرسبز شمال که در دامنه رشته کوه الوند قرار دارند. اونوقت به مناطق بکر و فوق العاده زیبایی روبرو میشین که چشمتون واسه ساعتها به زیبایی اون خیره میمونه.

تو این سفر به واسطه اینکه یکی از افرادی که باهاش قرار داشتیم، خودش ساکن تنکابن( شهسوار) بود، ما رو به منطقه ای فوق العاده سرسبز برد به نام  دو هزار، سه هزار.

البته اولین سوالی که واسم پیش اومد اینکه چرا دو هزار، در واقع اینجا هزار به معنی بلبل هست و منطقه ای است که صدای آواز بلبلان اون رو به این نام مشهور کرده.

نیم ساعت رانندگی از تنکابن شما رو به این منطقه سرسبز میرسونه. رودخانه ای زیبا، کوههایی پر از برف، هوایی بسیار مطبوع که اثری از شرجی بودن توش دیده نمیشه. جاده ای زیبا از وسط جنگلی سرسبز  و هزاران جاذبه دیگه. واسه راحتی بازدیدکنندگان، یه پارک جنگلی پر از ویلاهای زیباست که میتونین شبی رو اونجا در وسط جنگل زیبای مازندران بگذرونین.

در اینجا چند عکس از این منطقه رو میذارم تا شما هم مثل من از دیدنش سرشار از انرژی بشین:

راستی پیشاپیش بهار زیبایی رو واسه همتون آرزو میکنم.

این فرصت رو واسه آرامشو و شادی روحتون از دست ندین

ای واااااااااااای...

اما روزگاری نزدیک

قرار بود و بی قراریم

چون شبحی، در گوشه گوشه های شهر

        در  کوچه پس کوچه های خلوت تنهاییم

                      در حیات خلوت زندگیم

                                 همه جا فقط او بود و بس، با لبخندی تلخ بر لبانش

خدایا، خدایا، خدایا

چه گناه بزرگی در پیشگاه تو کردم؟!!

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه با هر username كه باشم، من را connect می كند 

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه تا خودم نخواهم مرا D.C نمی كند  

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه با یك delete هر چی را بخواهم پاك می كند 

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه اینهمه friend برای من add می كند 

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه اینهمه wallpaper كه update می كند 

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه با اینكه خیلی بدم من را log off نمی كند 

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه همه چیز من را می داند ولی SEND TO ALL نمی كند 

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه می گذارد هر جایی كه می خواهم Invisibel بروم 

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه همیشه جزء friend هام می ماند و من را delete و ignore نمی كند. 

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه همیشه اجازه، undo كردن را به من می دهد 

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه آن من را install كرده است 

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه هیچ وقت به من پیغام the line busy نمی دهد 

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه اراده كنم، ON می شود و من می توانم باهاش حرف بزنم 

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه دلش را می شكنم، اما او باز من را می بخشد و shout down ام نمی كند 

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه password اش را هیچ وقت یادم نمی رود، كافیه فقط به دلم سر بزنم 

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه تلفنش همیشه آنتن می دهد 

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه شماره اش همیشه در شبكه موجود است 

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه هیچ وقت پیغام no response to نمی دهد  

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه هرگز گوشی اش را خاموش نمی كند  

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه هیچ وقت ویروسی نمی شود و همیشه سالم است

 خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه هیچوقت نیازی نیست براش BUZZ بدهم  

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه آهنگ حرف هاش همیشه من را آرام می كند

تنها ماندم، تنها با دل بر جا ماندم، چون آهی بر لبها ماندم

باز تنهای تنها

خدا جونم، دوباره این بنده حقیرت از همه جا رونده شد و پیش تو اومد

خداجونم، میدونم این خیلی زشته که عاشق فقط وقتی از معشوقش یاد کنه که کارش گیر باشه، آخه من که میگفتم خداجونم رو دوست دارم، من که ادعا میکنم تو رو یه دنیا دوست دارم، نــــــــــــــــــــــــه، من دارم دروغ میگم، آره اینها عین دروغه، این چطور دوستیه که از دوستم یادی نمیکنم!!! چرا فقط کارم که گیره میام سراغتتتتتتتتتتتتتت

اما حالا با همه این حرفها که خودم میدونم چقدر بد کرده ام، بگذار یه کم باهات درد دل کنم. خدا جووووووون، چرا من از درک حکمت کارهات عاجزم؟ چراااااااااا؟ چرا اینقدر فراز و نشیب؟ دارم به کجا میرم خدا جوووووون؟ من که نمیخوام کفر بگم اما من عقلم ناقصه، با این عقل ناقص هم هر چی فکر میکنم نمی فهممممممممم، بخدا نمیتونم دلیل این همه فراز و نشیب و فشار و سختی های زندگیم رو بفهمم.

چقدر شاملوی عزیز در "سکوت سرشار از ناگفته هاست" حال درونی من رو خوب بیان کرده که:

پیش از آن كه به تنهایی خود پناه برم

از دیگران شكوه آغاز می كنم

فریاد می كشم كه تركم گفتند

چرا از خود نمی پرسم كسی را دارم كه احساسم را  

اندیشه و رؤیایم را

زندگی ام را با او قسمت كنم  

آغاز جدا سری شاید از دیگران نبود

اما خدا به هر روشی که خودت صلاح میدونی کمکم کن که من هم به آرامش برسم، من خیلی نیازمندم:

پس از سفرهای بسیار

و عبور از فراز و فرود امواج این دریای طوفان خیز

برآنم که در كنار تو لنگر افكنم  

بادبان برچینم  

پارو وانهم

سكان رها كنم

به خلوت لنگرگاهت درآیم  

و در كنارت پهلو گیرم  

آغوشت را باز یابم

استواری امن زمین را

زیر پای خویش

مدتها بود اونقدر مشغله و گرفتاری روزمره داشتم که فرصت نداشتم سری به وبلاگم بزنم، اما امروز فرصتی شد که مطلبی جدید بنویسم

در واقع امروز یه مسابقه داریم. دوست دارم بدونم کی میدونه شاعر این شعر کیه؟ منتظر جواب مسابقه هستمااااااااا 

چقدر تاریکند،

گذرگاههای میان درختان در پارک کنار دریا

چه اندازه زرد و روشن اند

لامپ ها!

چه آرامشی دارم کن

از او با من سخن نگو،

بیا و یک امشب نام او را مبر

تو دلپذیری

همدیگر را دوست خواهیم داشت

قدم خواهیم زد من و تو

بوسه خواهیم زد و پیر خواهیم شد

ماه های سبکبال به سرعت خواهند گذشت،

چون ستارگان سفید بر فراز سرمان

خدایا و پروردگارا، چه کسی غیر از تو دارم؟

الیس الله بکاف عبده (سوره زمر - 36)

آیا خداوند برای بنده اش کافی نیست؟

با تشکر از محمد عزیز که همواره حامی من بوده و به من لطف داشته است

از خدا پرسيدم:

خدايا چطور مي توان بهتر زندگي کرد؟

خدا جواب داد :

· گذشته ات را بدون هيچ تاسفي بپذير،

· با اعتماد زمان حالت را بگذران و بدون ترس براي آينده آماده شو.  

· ايمان را نگهدار و ترس را به گوشه اي انداز.  

· شک هايت را باور نکن و هيچگاه به باورهايت شک نکن.

· زندگي شگفت انگيز است فقط اگربداني که چطور زندگي کني

· مهم اين نيست که قشنگ باشي ، قشنگ اين است که مهم باشي! حتي براي يک نفر

· مهم نيست شير باشي يا آهو، مهم اين است با تمام توان شروع به دويدن کني

· كوچك باش و عاشق.. كه عشق مي داند آئين بزرگ كردنت را ،

· بگذارعشق خاصيت تو باشد نه رابطه خاص تو باکسي،

· موفقيت پيش رفتن است نه به نقطه ي پايان رسيدن،

· فرقى نمي كند گودال آب كوچكى باشى يا درياى بيكران... زلال كه باشى، آسمان در توست

یکی از فرط فشار در کنار خیابان رگش را میزند

اعتماد وجود خارجی ندارد، آدمها از سرکار گذاشتن و پیچوندن هم لذت می برند.

اگر دم از دوستی و انسانیت و مهر و محبت بزنی، مسخره ات میکنند

این است جامعه ای که در آن زندگی میکنیم.

براستی به کجا چنین شتابان؟

اگر در توانم بود
از باغ سرسبز شادمانی
غنچه ای جاودانه می چیدم
و به گلدان شیشه ای قلبت
می سپردم
و اگر دستانم می رسید
از آسمان آبی رنگ آرامش
پرنده ای فناناپذیر می گرفتم
و در قفس کاغذی ذهنت
رها می ساختم
و اگر گذارمان می افتاد
از ساحل گرم محبت
صدفی کهن بر می داشتم
و با رشته ای از سوگند
به گردنت می آویختم
و اگر آزادی
واژه ای بیش نبود
هرگز نمی گذاشتیم
که از سر زبانمان
به بیرون لغزد    "بامداد"

از عشق سخن های فراوانی به میان آمده و هزاران کتاب و شعر و ... به جا مونده. مدتی است کتاب درباره عشق ترجمه دکتر سید مهدی ثریا را میخونم که بالاخره دیشب تونستم تموم کنم. در انتهای کتاب، دکتر ثریا مثنوی فوق العاده زیبا و پر معنایی رو آورده که میشه گفت چکیده محتویات کتابه و به شکل زیبایی عشق رو توصیف میکنه. مثنوی بلندی است که من تو اینترنت نصفه دومش رو که عمق معانی در اون هست رو پبدا کردم. اگه فرصت کردم، بعدا نصفه اولش رو تایپ میکنم و آپلود میکنم. در ضمن اینجا لازم میدونم از علی که با معرفی این کتاب و امانت دادن به من، خیلی بهم کمک کرد تا درک بهتری از این مفهوم عشق پیدا کنم.

امیدوارم شما هم از خوندن این شعر زیبا نکات لازم رو برداشت کنید:

عشق کارش هست با هم آوری 

پرورش دادن یکی آن دیگری

عاشقان گل ، همه گل پرورند 

زحمت گلپروری بر جان خرند

هر که را عشق کبوتر در سر است 

نیک بنگر اون کبوتر پرور است 

عاشقان راستین مادر وشند 

مادران در عشق کودک بی غشند 

پرورش دادن نشان عاشقی است 

خواستن بی پروریدن فاسقی است 

پرورش اما نه مالک بودن است 

عشق با تملیک مهلک بودن است 

ده به معشوقت فضای رشد و زیست

یاری اش کن تا بداند خود که کیست

راه بگزیند شکوفایی کند

خویشتن جوید به خود آیی کند 

عشق آن باشد که شادانت کند 

شور و شوق اندر دل و جانت کند 

عشق پرواز است از خود سوی غیر

عشق پویایی و جویایی و سیر

عشق خود گستردن خودهای ماست

عشق از با خود نشستن ها جداست

عشق جراتمندی و حیدردلی است

نی نشست و خورد و خواب و کاهلی است 

عاشقی شور است و خودجوشی و شوق

هیچ عاشق دیده ای بی حال و ذوق ؟ 

عاشقی اما پر است از سوز و آه

گریه های عاشقان بر این گواه

چون هر آنچه دوست داری رفتنی است

داغ حسرت بر دلت زان ماندنی است

عشق او بگزین که خود عشق آفرید

این جهان با عشق از او آمد پدید

عاشق او شو که عشق کامل است

عشق را در عشقبازان عامل است 

پرورش از جمله اوصاف اوست 

رب اگر می نامی اش نامی نکواست 

گر تو عشق او گزینی این جهان

جمله معشوق تو باشد بی گمان

تا تو هستی در جهان هر گوشه ای 

هست بهر عشقبازی توشه ای 

هر که عاشق گشت بر کل وجود

بر گل و گِل هر دو می آرد سجود 

شادیت گر از گل و خار و خس است

خوش به حالت چون تو کی شادان کس است

چون به جوش آید دلت زین عشق پاک

می خروشی پایکوبان سینه چاک

شادی این عشق رقصانت کند

شور و شوق اندر دل و جانت کند

آه اگر خورشید عشق افسرده شد

آدمی دلمرده تر از مرده شد

آه اگر در دل نگیرد آتشش

وای اگر بر جان نباشد تابشش

ای خدا از عشق رقصان کن مرا

گر نرقصیدم تو درمان کن مرا

تو را می‌بینم و میلم، زیادت می‌شود هر دم

به سامانم نمی‌پرسی، نمی‌دانم چه سر داری

به درمانم نمی‌کوشی، نمی‌دانی مگر دردم

نه راهست این که بگذاری مرا در خاک و بگریزی

گذاری آر و بازم پرس تا خاک رهت گردم

ندارم دستت از دامن، بجز در خاک و آن دم هم

که بر خاکم روان گردی، به گرد دامنت گردم

فرو رفت از غم عشقت دمم، دم می‌دهی تا کی

دمار از من برآوردی، نمی‌گویی برآوردم

شبی دل را به تاریکی ز زلفت باز می‌جستم

رخت می‌دیدم و جامی هلالی باز می‌خوردم  

کشیدم در برت ناگاه و شد در تاب گیسویت

نهادم بر لبت لب را و جان و دل فدا کردم  

تو خوش می‌باش با حافظ، برو گو خصم جان می‌ده

چو گرمی از تو می‌بینم، چه باک از خصم دم‌سردم 

لینک آواز

عاقلان نقطهء پرگار وجودند ولی                 عشق داند که در اين دايره سرگردانند

جلوه گاه رخ او ديدهء من تنها نيست           ماه و خورشيد همين آيينه می گردانند

عهد ما با لب شيرين دهنان بست خدا        ما همه بنده و اين قوم خداوندانند

مفلسانيم و هوای می و مطرب داريم           آه اگر خرقهء پشمين یه گرو نستانند

وصل خورشيد به شب پره اعمی نرسد        که در آن آينه صاحب نظران حيرانند

لاف عشق و گله از يار زهی لاف دروغ         عشق بازان چنين مستحق هجرانند

مگرم چشم سياه تو بياموزد کار                 ورنه مستوری و مستی همه کس نتوانند

گر بنزهتگه ارواح برند بوی تو باد                 عقل و جان گوهر هستی به نثار افشانند

زاهد ار رندی حافظ نکند فهم چه شد          ديو بگريزد از آن قوم که قرآن خوانند

گر شوند آگه از انديشهء ما مغبچگان          بعد از اين خرقهء صوفی به گرو نستانند

لینک آواز عشق داند استاد شجریان

اما میخواهم

میخواهم خودم را رها کنم در آغوش گرمت، که آنرا هرگز از بنده ات دریغ نکرده ای

وای بر من که به امید رسیدن به دامان بنده ات، خداوندگاریت را فراموش کردیم. 

از بندگانت بت ساختم، و تو همواره نشان داده ای که بت شکنی. آنچنان بت عشقم را شکستی تا بدانم و باور کنم تنها یک حقیقت، تنها و تنها تو شایسته پرستشی.

آره خوب بهم نشون دادی که هیچ کس را در ذهنم خدا نکنم، هیچ کس را آنقدر دوست نداشته باشم که جای تو رو در ذهنم بگیرد. 

آن شبهایی که سر مست از همصحبتی با بنده زمینی ات، فراموشت کردم، بزرگترین جفا در حق خودم بود. 

خدایا بزرگترین اشتباهات زندگیم، حول و حوش همین مساله می چرخد و این همان کفر است. نیاز به محبت کردن و محبت دیدن ، مرا به آدمیانی دلخوش کرد که خود آنها فقط و فقط به حول و اراده تو بودند و آنگاه که اراده ات بر رفتنشان استوار گشت، در چشم به هم زدنی ترکم گفتند.

خوب بهم نشون دادی که تنها و تنها تو، خدایا ببخشم که تنها چشم به بخشش تو دارم

خدایا میخواهم خود را در آغوش سرنوشتی که تو برایم رقم میزنی رها کنم. اکنون من شادی دلم و خوشبختی ام را از هیچ کس جز تو نمیخواهم. اصلا میدونی چیه؟ میخوام تسلیم امرت باشم و از تو بخوام وبس. 

مگه خودت نگفتی ادعونی استجب لکم. من هم خوشبختیم رو از تو میخوام. میخوام لحظه به لحظه بیشتر دوستت داشته باشم.

پس خدای من، ای بهترین و مهربانترینم، "رهـــــــــــــــــــــایم کن از این حس تنهایی"

قاصدك! هان، چه خبر آوردی؟

از كجا، وز كه خبر آوردی؟

خوش خبر باشی، اما، اما

گرد بام و در من

بی‌ثمر می‌گردی.

انتظار خبری نيست مرا

نه ز ياری نه ز ديّار و دياری – باری

برو آن‌جا كه بود چشمی و گوشی با كس،

برو آن‌جا كه ترا منتظرند.

قاصدك!

در دل من همه كورند و كرند.

دست بردار ازين در وطن خويش غريب.

قاصد تجربه‌های همه تلخ،

با دل‌ام می‌گويد

كه دروغی تو، دروغ،

كه فريبی تو، فريب.

قاصدك! هان، ولی ... آخر ... ای وای!

راستی آيا رفتی با باد؟

با توام، آی! كجا رفتی؟ آی ...!

راستی آيا جايی خبری هست هنوز؟

مانده خاكستر گرمی، جايی؟

در اجاقی – طمع شعله نمی‌بندم – خردك شرری هست هنوز؟

قاصدك!

ابرهای همه عالم شب و روز

در دل‌ام می گريند.

یه سوال دارم، در واقع یه نوع نظر خواهی

آدمها تو مسیر زندگی به افراد مختلفی برخورد میکنند و از بین اونها به تعدادی دل می بندند و اصطلاحا عاشق اونها میشن. اولا بر مبنای یک نظریه علمی این تعداد بسیار محدوده. یعنی یک انسان درگیر رابطه عاشقی مدت دار به جز چند نفر نخواهد شد.

حالا در انتخابهای عاشقانه دو نظریه وجود داره. 

نظریه اول که معتقد به جدایی جسم و روح در انتخابهای عاشقانه است، عشق نگاه اول را تنها و تنها انتخاب بر اساس جسم میدونه. یعنی انسانها صرفا از روی ظاهر و زیبایی طرف، دچار عشق نگاه اول میشن. و به مرور زمان که شناخت روحیات طرف انجام میشه، ممکنه به این نتیجه برسند که دچار اشتباه شدند. این نظریه بسیار رایج هست و بر مبنای این نظریه عشق نگاه اول که تنها از روی ظاهر بوده، طبیعی است که دچار مشکل شود. 

اما دسته دوم اعتقادی به جدایی جسم و روح ندارند. اونها اعتقاد دارند که وقتی انسان ناگهان یک حس عاشقانه نسبت به کسی احساس میکنه، فقط ظاهر فرد نیست که این حس را ایجاد میکنه، بلکه ترکیبی از ظاهر و روحیات فرد هست که باعث ایجاد حس میشه. در این نگرش، اصلا اعتقادی به اشتباه در انتخاب نیست. بلکه اعتقاد داره، انتخاب بر اساس لایه های درونی شخصیتی ما صورت میگیره. یعنی ما جذب به سمت کسانی میشویم که شخصیت م و روح و روان ما با اون هم سو هست.

بطور مثال دختری که از یک منظقه متوسط و ضعیف به لحاظ سطح طبقاتی و اجتماعی با پسری آشنا میشه که ظاهری بسیار شیک و آراسته داره و اصطلاحا بسیار دخترباز هست، به خاطر شیرین کلامی و خوش صحبت بودن  و یا اصطلاحا با حال بودن طرف هست که جذبش میشه نه ففقط به خاطر ظاهر آراستش. این پسر ممکنه بعد از اینکه کلی سوء استفاده کرد دختره رو رها کنه و بره، مثل دختران قبلی که تو زندگیش بودند. در این نظریه اعتقاد بر اینه که اشتباهی در کار نیست . بلکه انتخاب نتیجه شخصیت و طرز تفکر خود ماست.

شما جزء کدام دسته هستید؟ خوب فکر کنید و نظر خودتون رو بهم بگین.

منتظر نظرات شما دوستان هستم.

شاید هم اشتباه از من بود. از جایی شنیدم، که خوشبختی اون شادیهای کوچکی است که در مسیر زندگیمان بدان بر میخوریم. اما دریغ و صد افسوس که اکثرا، اونها رو رها کرده و در پی رسیدن به قله آرامش همه این چمنزار اطراف مسیر قله را از چشم خود دور کرده ایم و ندیده ایم. 

همای اوج سعادت به دام ما افتد              اگر تو را گذری بر مقام ما افتد 

حباب وار بر اندازم از نشاط کلاه                اگر ز روی تو عکسی به جام ما افتد

شبی که ماه مراد از افق طلوع کند            بود که پرتو نوری به بام ما افتد

ملوک را چو ره خاک بوس این در نیست      کی التفات مجال سلام ما افتد؟

چو جان فدای لبت شد خیال میبستم         که قطره ای ز زلالش به کام ما افتد

خیال زلف تو گفتا که جان وسیله مساز       کز این شکار فراوان به دام ما افتد

ز خاک کوی تو هر دم که دم زند حافظ        نسیم گلشن جان در مشام ما افتد

به نا امیدی از این در مرو بزن فالی             بود که قرعه دولت به نام ما افتد

همون گهواره ای که خاطرم نیست همون امنیت حقیقی و راست
همون جايی که شاهزاده قصه همیشه دختر فقیر و می خواست
همون شهری که قد خود من بود
از این دنیا ولي خیلی بزرگتر نه ترس سایه بود نه وحشت باد
نه من گم می شدم نه یه کبوتر

دلم تنگه برای گریه کردن
کجاست مادر کجاست گهواره ی من

هر وقت این ترانه رو میشنوم، یه حس عجیبی بهم دست میده. احساس نیاز به تنها کسی که بی احساس نیازی، بی هیچ چشم داشتی، عاشقانه دوستم می داشته است. همیشه عاشقانه محبتش را نثارم کرده است.

اصلا واقعیت اینه که هیچ کی جز مادر نمیتونه اینجوری محبت کنه. میخوام یه خورده تو وبلاگم با مامانم حرف بزنم

کجایی مادرم، عزیز تر از جانم، که میخواهم خودم رو تو آغوشت رها کنم و از دردام بگم تا آروم بشم.

یادته؟ حتی اون موقع ها که بچه بودم، تنها تو بودی که همیشه حرفامو میشنیدی، همیشه درد دلم رو گوش میکردی

مامان مهربونم یادته؟ یادته ۹ سالم بود و چون حس مدرسه رفتن نداشتم، تو اتاق کنجی خونه قایم شدم. وای که چقدر حرص خوردی و صدام زدی ولی من شیطون اصلا جواب ندادم. اما بعد از یه ساعت که پیدام کردی، باز هم تنها گرمی دستای مهربونتو حس کردم که منو به مدرسه می بردی. یادم نمیره چطور جلو معلمم از من حمایت کردی. مامان مهربونم، دلم خیلی برات تنگه، خیلی

باور کن همین حمایت بیدریغت بود که منو تو درس و مدرسه و دانشگاه موفق کرد.

مامان، پسرت تو این یکی دو سال خیلی در حقت بدی کرده، خیلی

مادرم، من هیچوقت اشکهای تو رو وقتی بخاطر مشکلات من بر گونه هات رها میشد یادم نمیره. مامانم، بهترینم، منو ببخش. من خیلی سعی کردم اما همیشه پر از درد سر بودم، منو ببخش ...

سلامی مجدد به همه شما همراهان و دوستان مهربانم

ضمن تسلیت به مناسبت شهادت پیشوای اول ما شیعیان و با آرزوی استفاده مفید از این شبهای گرانقدر قدر بحثم رو در مورد خوشبختی ادامه میدم

اولا از همتون بخاطر نظرات خوبتون ممنونم. امروز چیز جالبی واستون آماده کردم.

از ۲۵ نفر در سراسر دنیا میپرسند خوشبختی چیست؟ اونها جوابهای کاملا متفاوت و جالب به این سوال داده اند. بیاین با هم بخونیم و ببینیم چی گفتن:

۱. نفر اول: خوشبختی اینه که اگه یه عکس MRI از مغز دخترت بگیرن، هیچ نشانه ای از تومور نباشه!!! بعد از 33 مرحله پرتو درمانی، 4 عمل جراحی و بینهایت دعا و تضرع به درگاه خدا، الان دخترم somer نشانه ای از تومور در مغزش دیده نمیشه. من خوشبخت خوشبختم

2. نفر دوم: خوشبختی وقی بدست میاد که در هر بخشی از زندگی بیش از کفایت داشته باشی:ایمان کافی، روابط کافی، به لحاظ بدنی، روحی و احساسی بیش از حد کفایت قوی بودن

3. نفر سوم: خوشبختی یعنی اینکه با خودت و دنیا در صلح و آرامش باشی و قتی به دست مباد ک ه مغز، جسم و روحت هم کوک باشند. اتفاقی که وقتی به شانس واگذارش کنی به ندرت به دستش میاری و اگه با قصد و تعمد دنبالش باشی، همیشه همراهته.

4. نفر چهارم: دیدن خنده بر چهره فرزندانم و اینکه بدونم من بوده ام که این وضعیت را برای آنها فراهم کرده ام.

5. نفر پنجم: خوشبختی یعنی اینکه نقش مشوق و مسئولیت پذیری که برای دخترم ایفا کردم تا او خودش بتونه سونوشتش رو ایجاد کنه و نه به امید دیگران. دیگران حداکثر به اندازه یک هدیه ارزشمند هستند و بس.

6. نفر ششم: خوشبختی یعنی اینکه قادر به انجام دادن کاری برای کسی باشی بی آنکه انتظار و نیاز به جبران داشته باشی.

7. نفر هفتم: احساسی که از بهتر شدن دائمی و همیشگی به من دست میدهد همان احساس خوشبختی است

8. نفر هشتم: خوشبختی یعنی آنکه آرام بر صندلی جلوی ایوان تکیه دهی و رقص باران را ببینی و مشاهده کنی که چگونه طبیعت شادمانه وفور نعمتش را به تو ارزانی میدارد.

9. نفر نهم: خوشبختی احساس گرمایی است که در عمق وجودتون شروع میشه، به سمت قلبتان گسترش پیدا میکنه و به بیرون از طریق لبها و چشمان کسی که میشناسید بازتاب پیدا میکند. هدیه خوشبختی، فرار بودن قابل لمس است. شما نمیتوانید به دنبال خوشبختی بگردید، بلکه خوشبختی نتیجه انتخابهای شما در طول زندگیست.

نفر دهم: خوشبختی یعنی پا برهنه در چمنهای مرطوب قدم زدن، خندیدن و شاد بودن وقتی دیگران به شما مینگرند، وقتی خورشید گرم بر چهره شما میتابد و این احساس را داشتن که عاشقانه همه ویژگیهایتان را دوست دارید.

نفر یازدهم: خوشبختی یعنی آزادی، سلامتی و این شانس را داشتن تا بتوانیم کارهای بزرگی برای خودم و دیگران انجام دهیم.

نفر دوازدهم: خوشبختی یعنی احساس لذت از عطر باران بهاری، بوسیدن طلوع خورشید صبحگاهی و

در آغوش گرفتن نسیم آرامش بخش پاییزی

نفر سیزدهم: در کمال آرامش بودن با خودم و کسانی که در کنار من هستند و قادر باشیم تا بی هیچ قید و شرطی عشق را بدهیم و دریافت کنیم.

نفر چهاردهم: شادی واقعی که از قلب سرچشمه میگیرد و ربطی به شرایط و موقعیت فعلی ندارد.

نفر پانزدهم:  با شادی بیدار شدن، پریدن از روی همه موانعی که در طول روز بدان میرسیم، تشکر کردن از خدا به خاطر هر آنچه که به ما داده است و بالاخره رفتن به رختخواب و سراسر رویاهای شیرین دیدن

نفر شانزدهم:  حالت غایی احساسی کاملا آگاهانه که حواس پنجگانه با هم یکپارچه میشوند به خالصترین فرم عشق بدون رویا و واقعی. خوشبختی حاصل بخشش است نه فراموشی

نفر هفدهم:  دانه ای که خدا در قلب همه ما کاشته است،  و ما بایستی در تمام طول عمر خود یاد بگیریم آنرا رشد دهیم و به گلی بسیار زیبا تبدیل کنیم. آنهم با یادگرفتن عشق ورزیدن به همدیگر

نفر هجدهم: خوشبختی ایستادن زیر باران و حس کردن قطره قطره باران الهی است.  این که بدانیم هر قطره باران اشکی از خداوند بر سر ما نیست بلکه قطره ای از عشق بیکران و جاودان اوست به ما.

نفر نوزدهم: خوشبختی شنیدن صدای جالب فکس مردی است  که میگفت فکس شما در حال ارسال است. فکس شما واقعا در حال ارسال است!!!

نفر بیستم: خوشبختی نشستن بر روس صندلی راحتی تابستانیم هست و دانستن اینکه من با ارزشم. حتی وقتی دو داستان بی نظیرت توسط ویرایشگران مردود شده باشد. وقتی کتابم توسط یکی از بزرگترین ناشران رد شد، به خودم گفتم من فقط با یک ناشر خیلی بزرگ به مشکل خوردم. اما من میتوانم در مقیاسی پاییتنتر و با ناشری دیگه کارم و چاپ کنم.

نفر بیست و یکم: خوشبختی داشتن کفشهای راحت و مناسب است

نفر بیست و دوم: خوشبختی یعنی اینکه نام شما در مراسم ترحیم اعلام نگردد!!!

نفر بیست و سوم:  خوشبختی بدست آوردن لبخندیست که از بخشیدن بزرگترین دندان کوسه ای که تاکنون بدست آورده اید میبینید.

نفر بیست و چهارم: دانستن اینکه که هستیم و با خود آشتی کردن همان هوشبختی است

نفر بیست و پنجم: سرمستی ما از نور به زیبایی که میخواند: سرور خداوند.

نظر شما چیه؟ منتظر جوابهای شما هستم.

این مطلب باز هم ادامه داره

بهتره صحبتم رو با یه سوال شروع کنم.

 به نظر شما چه اتفاقی اگه بیفته شما احساس خوشبختی خواهید کرد؟

قبولی تو امتحان ارشد؟ ازدواج با فلان شخص؟ راه انداختن شرکت و بیزینس؟ رفتن به خارج از کشور؟ خریدن فلان خونه یا ماشین؟

به این سوال خوب فکر کنید. شاید خیلی ها که الان این نوشته رو میخونین دانشجویین. اون سالی که کنکور داشتین رو یادتون میاد. همه خوشبختی و آیندتون رو توی قبولی دانشگاه میدیدید. اما آیا بعد از چند سال از اون ماجرا آیا هنوز هم همون احساس رو دارید.

خیلی ها سالها با سختی و مشقت زیاد به قصد خارج شدن از ایران مهاجرت یا پذیرش تحصیلی گرفتند و رفتند. به این امید که خورشید سعادت در سرزمین آزادی واسشون طلوع کنه. اما بعد از مدتی که از رفتنشون میگذره اگه ازشون بپرسین، تنها چند درصدشون از اعماق وجودشون احساس خوشبختی میکنند.

من به ابراز ظاهری خوشبختی کاری ندارم. اون حس درونی رو میگم وگرنه مطمئنا کسی که سالها واسه رفتن زحمت کشیده هرگز به زبان نمیاره که خوشبخت نیست.

سالها همه کاری کردم تا بفهمم خوشبختی کجاست و چگونه به دست میاد. همیشه دنبال یه عامل بیرونی بوده ام که خوشبختم کند. فردی یا چیزی یا اتفاقی.

نظر شما چیست؟ خوشبختی چیه و چطوری به دست میاد؟

منتظر نظرات شما هستم

البته این داستان ادامه دارد...