می گویند:گذشته ها گذشته.

می نویسند:گذشته را به آب بسپار،به باد، به خواب.

می خواهم، اما نمی شود.گذشته بدون آنکه بخواهم به سراغم می آید. میان خطوط در هم کتاب، میان شعرها و ترانه ها.وقتی عکس ها را نگاه می کنم، انگار تک تک آدمها با خاطرات تلخ و شیرین بر می گردند.گذشته از لابه لای اتفاق های روزمره راه خودش را پیدا می کند، سنگین می شود و درست می نشیند روبروی چشمانم و هر جا نگاه کنم هست...

ای کاش گریزی بود، ای کاش میشد تلخی ها و تاریکیهایش را دور ریخت و فقط به شیرینی و روشنی دل بست.ای کاش می شد...