عجیب این روزها کوچه های بودن، پــــر است از عطــر یاس  امین الدوله...

در کوچه پس کوچه های نزدیک مسجد جامع قدم می زنیم.دو تا پیر زن تا که ما را می بینند شروع می کنند به پچ پچ کردن.می گویم می دانی بارزترین ویژگی پیر زنها چیست؟اینکه فکر می کنند بهشت دربست برای آنهاست و وای به حال دختران امروزی...می گویم من هم فکر می کنم که به بهشت می روم، اصلا آن قدر ها هم بد نبوده ام.و فکرم می رود به اصالت خوب یا بد بودن.که نسبی است.باز می گویم نه من فکر می کنم حتما به بهشت میروم.

لبخند می زنی و می گویی:خواهشا بیشتر فکر کن...دستم را فشار می دهی، نگاهم می کنی و می خندیم.در چشمانت هزار کودک معصوم می خندند.

بوی امین الدوله پـــر می کند فضا را.